Rellegint textos prohibits a una ment pragmàtica (?) com la meva, he trobat l’esperit d’algú guardat en un bocinet de text. No m’he pogut estar d’escriure’l aquí i dedicar-ho a un bon amic. Edmundo V.
[...] no me abrumes con ese aumento de equipaje! [...] aquí me basta mi corazón. Solo echaba de menos un canto que me arrullase, y he encontrado en Homero más de lo que buscaba. !Cuántas veces templo con sus versos el hervor de mi sangre! Porque tú no conoces nada más desigual, ni más variable que mi corazón. Amigo mío: ¿necesitaré decírtelo, a ti que has sufrido más de una vez viéndome pasar de la tristeza a la alegría más alborotadora, y de una dulce melancolia a la pasión más violenta? Trato a este pobre corazón como un niño enfermo; le concedo cuanto me pide. No se lo cuentes a nadie, que no faltaría quien dijese que con ello cometo un crimen.
Goethe – Werther
Archivado bajo: bocins, literatura, romanticisme


Moltes gràcies pel fragment…
però també i sobretot per descobrir-me Werther al seu dia, per les nostres converses, pels teus secrets que vas fer meus, per l’estima desinteressada, per l’ajut als moments difícil, per escoltar, per parlar, per ser un home de gran cor,…
Ets un gran amic.
Com deia aquell gran personatge d’aquella gran película…
“Tranquilícense caballeros, no empezemos a comernos las pollas”
Una pregunta que no entenc. Per què el post es dia 13 de mayo?
Segur q tens el llibre accesible… mira’l i ho entendras
Clar… ferri alies contradicció (!!) romàntic-pragmàtic, pilota-càustic, etc.